Είμαι θεά που ποθεί να σε κάψει
Στήνοντας γλέντια με σκιές και με λάμψεις
Βουλιάζω μέσ’ στο μολυσμένο μετάξι
Μ’ αυτό που οι σκύλοι βαφτίσαν αγάπη

Είμαι θεός πληγωμένος, σακάτης
Γιος της φωτιάς, της βροχής και της σταχτής
Πιασμένος στον ιστό μιας γριάς αράχνης
Μ’ αυτό που οι σκύλοι βαφτίσαν αγάπη

Είμαστε ήρωες μιας άτολμης πράξης
Δυο ραγισμένοι αχώριστοι βράχοι
Καθηλωμένοι στην σκιά μιας ανάγκης
Μ’ αυτό που οι σκύλοι βαφτίσαν αγάπη

Vi døde ikke… vi har aldri levd (we are not dead, we have never lived..)

She keeps the world at bay
With walls built to stand come-what-may
And with that coldness on display, they held until today
She would hold her own
Running all alone
Ridding her road of every grain
To stay in control

But now
She cries
Alive

Suddenly she is down on all four
And the walls will support her no more
Cries her eyes out like never before
Onto this linoleum
The bottled up and stored

She’s won every war
And when she’s out that door
She will push ahead of you, frowning at the poor
She would move so fast not to end up last
Aiming for the finish line
To smile at those she’d passed

But now
She cries
Alive

Suddenly she is down on all four
And the walls will support her no more
Cries her eyes out like never before
Onto this linoleum
The bottled up.
And stored –

And sometimes
Oh, just sometimes
That’s really all it takes:
A hand on her shoulder
Then she breaks

Sometimes that’s really all it takes:
(Yes then)
A word of kindness and she breaks
(She breaks)
And then the sum of damage done
(Well she breaks)
Spills out on stale linoleum
(She breaks)

Sometimes that’s really all it takes:
(She breaks)
A gentle touch and then she breaks
(She breaks)
To see the sum of damage done
(She breaks)
Stain this linoleum
(Oh, she breaks)

Sometimes that’s really all it takes:
(Oh, she breaks)
A word or touch and then we break
(Oh, she breaks)
And all this world’s linoleum
(She breaks)
Can’t hold the sum of damage done –

(She’s becoming her last casualty)
Itsy bitsy Spider
Climbed the water spout
(If she breaks then at last she’ll be free)
Down Came the Rain
And washed the spider out
(But she keeps it together once more)
Now she stays on the ground
So she’ll never fall
(And runs another day to fight another war)
See she would rather drown
Than lose control

Hollow Be My Name :

Τι θα γινόταν όμως αν οι ομιλίες ήταν όντως ενδιαφέρουσες; Αν οι ‘πολιτικοί’ κάναν χρήση σωστού λόγου, χωρίς υπερβολές και παπαρολογίες;

Θα είχαμε αποχή της τάξης του 50%;

Και αν ο κάτωθι κύριος σας καλούσε να τον ψηφήσετε έτσι, πόσοι από εσάς δε θα το κάνατε; (εγώ θα τον ψήφιζα πάντως!)

Εγώ όταν αστειεύομαι λέω την αλήθεια.
Είναι το πιο αστείο πράγμα στον κόσμο.

George Bernard Shaw

Ανάλαφρο συγγραφικό ύφος δεν σημαίνει αλαφρόμυαλη ή ελαφρόκαρδη κρίση.
Σημαίνει απλώς απέχθεια της σοβαροφάνειας και της βλοσυρότητας.
Με απωθεί και με τρομάζει πάντα η σοβαροφάνεια ,γιατί προδίδει πενία πνεύματος, γιατί αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο των ανεγκέφαλων.
Το χιούμορ είναι το ισχυρότερο τονωτικό του μυαλού και το λαμπρότερο λουλούδι του ανθρώπινου πολιτισμού.
Ιδιαίτερα όταν υπονομεύει συνειδητά τον ίδιο τον διακινητή του.

Θόδωρος Χατζηπανταζής (Θόδωρος Κρητικός)
Ομότιμος Καθηγητής Θεατρολογίας.

Η σοβαρότητα δεν αποκλείει το γέλιο. Δεν υπήρξε, άλλωστε, καμία αληθινά σοβαρή προσωπικότητα στην παγκόσμια ιστορία χωρίς χιούμορ.
Θα σας θυμήσω και την αφρικανική παροιμία: “το να είσαι σοβαρός είναι να μην είσαι και τόσο σοβαρός ”

Peter Brook.

Τι απεχθάνεστε στις ανθρώπινες σχέσεις;
Την έλλειψη χιούμορ.

Γαλάτεια Σαράντη
Ακαδημαϊκός 1920-2009

Η σοβαρότητα είναι το τελευταίο καταφύγιο των ρηχών

Oscar Wilde

p.s. τα quotes τα πήρα από το blog tou αθεόφοβου (http://atheofobos2.blogspot.com/)

Ο Ποταμός της Λησμονιάς

Με τον ήλιο και το φεγγάρι να σβήνουν,
ταξίδι στη θάλασσα των σκιών ξεκινά.
Η άρκτος θα κοιτά τη νεκρική πυρά.
Το σώμα τοποθετείται σε πέτρινο τάφο.

Πίσω από το πέπλο ακούγεται ο λυγμός της Γης,
του θέρους το φως εξαφανίζεται,
σε βάρκα μπαίνει το πνεύμα της δρυός,
χειμώνας και φθινόπωρο νικούν ξανά.

Θα επιστρέψω.
Θα έρθω πίσω.
Όταν αδύναμα θα είναι τα πνεύματα του χειμώνα.
Θα γυρίσω σπίτι.

Κάτω απ’ το χώμα, ο κρυφός κόσμος,
πίσω από τα σύννεφα προς τη δύση,
τελειώνει της βάρκας το μακρύ ταξίδι,
όπου χειμώνας και φθινόπωρο γλεντούν.

Κρύο και σκοτάδι έχει στα βαθιά,
μόνο οι σκιές μεγαλώνουν εκεί,
το σκοτεινό πλάσμα βρίσκεις εκεί,
τους σκοτεινότερους τρόμους.

Θα επιστρέψω.
Θα έρθω πίσω.
Όταν αδύναμα θα είναι τα πνεύματα του χειμώνα.
Θα γυρίσω σπίτι.

Οι νεκροί αναπαύονται σε ρούχα λευκά,
πίσω από βαριές κρύες πέτρινες πόρτες,
μα αν ακούσεις τη στρατιά των νεκρών,
καμιά φορά τους ακούς να τραγουδούν.

Οι νεκροί αναπαύονται σε ρούχα λευκά,
πίσω από βαριές κρύες πέτρινες πόρτες,
μα αν ακούσεις τη στρατιά των νεκρών,
καμιά φορά τους ακούς να τραγουδούν.

Θα επιστρέψω.
Θα έρθω πίσω.
Όταν αδύναμα θα είναι τα πνεύματα του χειμώνα.
Θα γυρίσω σπίτι.